Niemożność podrobienia:
Osm jest całkowicie stabilny wymiarowo w swoim krystalicznym wyglądzie i nie można go odwracalnie zmienić. Ta cecha wyróżnia go spośród innych właściwości łatwo kowalnego złota. Istotną zaletą wynikającą z tej właściwości jest fakt, że osm jest praktycznie niemożliwy do podrobienia.
Jego krystaliczna powierzchnia jest rozpoznawana z wyjątkową niezawodnością, podobną do odcisku palca.
Wyjaśnienie:
Unikalna struktura linii papilarnych ludzkiego palca służy do rozpoznawania odcisku palca.
W przypadku osmu krawędź każdego monokryształu jest odpowiednikiem linii papilarnych. Każda taka krawędź jest nachylona w przestrzeni trójwymiarowej, tworzy określony kąt z płaską metalową powierzchnią dolną, a także ma wyraźnie określoną powierzchnię. Ponadto każdy kryształ wystaje z materiału podstawowego na określoną długość.
Nawet standardowy diament osmowy o grubości 3 mm zawiera już ponad 1000 takich makroskopowych cech. Na poziomie mikroskopowym istnieją miliony funkcji. W przypadku większej powierzchni struktury osmu liczba zmiennych odpowiednio się mnoży.
Z tego powodu, chociaż często wspomina się o 10 000 razy wyższym bezpieczeństwie w porównaniu z odciskiem palca, rzeczywiste bezpieczeństwo jest wielokrotnie wyższe. Nie można podać dokładnych liczb, ponieważ w razie wątpliwości można rozważać coraz mniejsze konstrukcje.
Z dodatkowym zabezpieczeniem poprzez gęstość, można więc zasadnie twierdzić, że osmu nie da się sfałszować.
Kiedy złoto jest kute, kawałek metalu o porównywalnej gęstości jest często pokrywany mniej lub bardziej grubą powłoką. Alternatywnie sztabka złota jest wypełniona innym metalem.
W przypadku osmu znany jest tylko jeden metal, który różni się od osmu gęstością zaledwie o jedną setną grama. Ten metal to iryd. Jednak z irydem nie można go pomylić, ponieważ oba metale mają nie tylko wysokie temperatury topnienia, ale powlekanie ich w tych temperaturach oznacza również, że drugi metal utraci swój kształt. Jednak ten przypadek jest tylko hipotetyczny, ponieważ osm jest dostarczany w bardzo cienkich strukturach w postaci sztabek, tak że prawdziwe „wnętrze” nawet nie istnieje.
Próby krystalizacji wlewków irydu muszą również zakończyć się niepowodzeniem, ponieważ iryd ma inną strukturę krystalizacji, dzięki czemu jest wyraźne i widoczne gołym okiem czy jest to sztabka rutenu, irydu, czy osmu.


