Een natuurkundige weet dat er eigenlijk maar twee manieren zijn om parallel licht op te wekken. Ofwel wordt hier op aarde een laser gebruikt, ofwel wordt een lamp op zeer grote afstand als lichtbron gebruikt. Zo'n lamp is bijvoorbeeld onze zon. De zonnestralen reizen zo ver naar ons op aarde dat het licht slechts een minimale straalverwijding heeft wanneer het de aarde bereikt, die het menselijk oog niet kan waarnemen.
Parallel licht kan niet door een gloeilamp op aarde worden uitgestraald omdat deze bolvormig is en wij er heel dicht bij staan. Wanneer wij een voorwerp dicht bij zo'n lichtbron houden, zullen wij altijd een kernschaduw en een halve schaduw hebben. Daar zijn we ons allemaal van bewust.
Maar als je op afstand gezien wilt worden, heb je parallel licht nodig. De reden is dat parallel licht zelfs op afstand nog voldoende helderheid heeft om door het netvlies van het oog te kunnen worden waargenomen. Vooral wanneer het rechtstreeks op het oog valt, besluiten de hersenen dat het binnenkomende signaal van de oogzenuw belangrijk zou kunnen zijn, omdat er een plotselinge helderheid is opgetreden.
De zogenaamde Osmium fonkeling werkt ongeveer hetzelfde. Wanneer u b.v. op een cocktailparty in de zon staat en het zonlicht schijnt op het osmium dat u als sieraad draagt, dan werken de vele kleine kristaloppervlakken als honderden kleine spiegeltjes die het zonlicht parallel houden en door het oog als een fonkeling worden waargenomen. Daarmee vestigen de hersenen de aandacht op de gezichtslijn en wordt u gezien. Hoe verhoudt zich dit tot diamanten, die ook mooi fonkelen?
Wel, de diamant heeft aan zijn oppervlak slechts een halfdoorlatend oppervlak dat kan weerkaatsen, want het bijzondere aan de diamant is juist de breking in de binnenste primers. Als het oppervlak geen licht zou doorlaten, dan zou het het licht niet kunnen diffunderen. De hoeveelheid direct gereflecteerd licht is onvermijdelijk zeer laag omdat de diamant veel licht doorlaat. Aangezien de lichtsnelheid binnenin de diamant verschilt van de lichtsnelheid aan de lucht, wordt het licht gebroken in zijn componenten, met andere woorden, zijn golflengten.
Hoewel deze breking zeer kleurrijk is, is de energie van elke kleur natuurlijk lager dan die van de gehele bundel gemengd, zogenaamd wit licht. Dus, als een straal van een diamant het oog treft, zal hij een bepaalde kleur hebben, maar bijna geen energie meer om waargenomen te worden. Vooral niet op afstand, want elke golflengte valt nu in een andere richting uit de diamant. Daarom kan men de kleurige reflecties van diamanten alleen in de onmiddellijke nabijheid waarnemen. Dus om in de toekomst echt op te vallen op een feestje, kies je voor osmium en niet langer voor diamanten die enkel geschikt zijn om indruk te maken op mensen in de onmiddellijke nabijheid.



